Δαίμων, Θεός, μοίρα.

Παράγεται από το ρήμα “δαίω”, δηλαδή μοιράζω στον καθένα την τύχη του.

Στην αρχαιότητα του απέδιδαν την έννοια του καλού, του φύλακα αγγέλου. Μια θεϊκή δύναμη, απρόσωπη κι απροσδιόριστη.

Κατά τους χριστιανικούς χρόνους γίνεται συνώνυμο του κακού!

Οι Δαίμονες γίνονται πλέον πνεύματα κακά, υποχθόνια και διαβολικά.

Ψυχές που ακολουθούν στο χρόνο, το δρόμο της Κακίας έχοντας χάσει για πάντα το μονοπάτι της Αρετής.

“Ήθος ανθρώπω δαίμων” κατά τον Ηράκλειτο.

Όλα αυτά σκεφτόμουν επιστρέφοντας σ’ εκείνο το Κυριακάτικο δειλινό του Φεβρουαρίου, καθώς έβλεπα μια παρέα νεαρών να κλαίνε, να γελάνε,

να χοροπηδούν στους δρόμους εν μέσω δυνατής νεροποντής και τσουχτερού κρύου σαν “δαιμονισμένοι” ιερείς αρχαίας μυσταγωγίας.

“Δαίμονες”! Οι άνθρωποι του “Χρυσού γένους” της Θεογονίας, όπου όταν αυτό εξαφανίστηκε έγιναν

«δαίμονες εσθλοί, επιχθόνιοι  φύλακες θνητών ανθρώπων, πλουτοδόται»

 Ω, ω, ω, ω, ω, ω, το πήραμε, το πήραμε το επετειακό!!!

Χαμογέλασα και συνέχισα το δρόμο μου, εν μέσω ιαχών, κορναρισμάτων και  επευφημιών.

Ο Αδαής!! Δεν είχα καμία απολύτως υποψία πως τα γεγονότα των επόμενων ημερών, θα με δικαίωναν ζωντανεύοντας κάθε φόβο μου.